Het slechte nieuws

Pijn in mijn been...

Ik had al een paar keer opgetreden met mijn band, toen mij opviel dat ik zo'n last van mijn been kreeg. Ook nadat we in onze woonplaats voor Samenloop voor Hoop hadden gespeeld. Iets wat ik heel graag wilde doen voor de overlevenden en nabestaanden van kanker. Bij zo'n samenloop lopen teams 24 uur lang estafette om geld in te zamelen voor het KWF.

Toen ik via een omweg in het ziekenhuis terecht kwam en scans had laten maken, werden we dezelfde dag gebeld met de vraag of we meteen de volgende dag terug wilden komen. Ja, daar schrik je van. Maar ik zei "Wel vroeg, want ik ga met mijn klas op excursie". De volgende ochtend in het ziekenhuis zei de arts dat ik een Ewing sarcoom had. Een kwaadaardige tumor ter grootte van een anderhalve liter fles. Ik moest meteen beginnen met chemokuren.

Mijn eerste gedachte was 'Ik héb die ziekte, maar ik bén het niet'. En ik ging met mijn klasgenoten de bus in naar Gent. Daar sprak ik met mijn vriendinnen af dat wanneer het weer goed zou gaan, we terug zouden gaan naar Gent om bij McDonalds patat te eten.