Voor de Roparun schreef ik een lied met een eenvoudige vraag als titel: Mag Ik Je Bedanken. Een lied voor de mensen die er zijn wanneer het leven moeilijk wordt, en voor iedereen die achter de schermen zoveel betekent.
Voor de 35e editie van de Roparun mocht ik een lied schrijven. Toen ik hoorde voor wie het bedoeld was, wist ik al snel waar het over moest gaan: dankbaarheid.
Niet alleen voor de mensen die kilometers maken, maar juist ook voor iedereen die zorgt, regelt, aanmoedigt, doneert of gewoon een hand op iemands schouder legt. Soms lijkt zoiets klein. Tot je zelf degene bent die die steun nodig heeft.
Zo ontstond Mag Ik Je Bedanken. Een lied dat ik met heel veel liefde voor al die mensen heb geschreven.
Een jubileumlied voor 35 jaar Roparun
In 2026 vierde de Roparun haar 35ste editie. Wat ooit begon als een bijzondere estafetteloop, groeide uit tot een beweging van duizenden mensen die samen kilometers maken voor één doel: het leven van mensen met kanker iets draaglijker, waardevoller en mooier maken.
In al die jaren werd meer dan 100 miljoen euro opgehaald voor projecten die bijdragen aan comfort en kwaliteit van leven. Van hospices en wensambulances tot haarwerken, lotgenotencontact en initiatieven voor families die geraakt worden door kanker.
Dat maakt de Roparun voor mij zoveel meer dan een sportieve prestatie.
Achter iedere kilometer zit een verhaal.
Achter ieder team zit iemand voor wie ze lopen.
En achter iedere donatie zit de keuze om naar een ander om te kijken.
Juist dát wilde ik in muziek vangen.
Waarom ‘Mag Ik Je Bedanken’
Dankbaarheid is een bijzonder gevoel.
Soms besef je pas jaren later hoeveel mensen er naast je hebben gestaan op een moment waarop je zelf vooral bezig was met volhouden. De mensen die bleven. Die zorgden. Die iets kleins deden wat achteraf helemaal niet klein bleek te zijn.
Mijn eigen ervaringen hebben mij geleerd dat goede zorg niet alleen gaat over behandelen. Het gaat ook over gezien worden. Over nabijheid. Over iemand die een stoel naast je bed schuift. Over muziek. Over lachen over kleine dingen. Over herinneringen blijven maken, ook wanneer het leven anders loopt dan gehoopt.
En daarom voelde de missie van de Roparun zo dichtbij.
‘Mag Ik Je Bedanken’ werd geen lied over ziekte.
Het werd juist een lied over mensen.
Over wat we voor elkaar kunnen betekenen wanneer het leven kwetsbaar wordt. Over al die handen die helpen zonder dat daar altijd een podium of applaus tegenover staat.
Dit lied ís dat applaus.
Terug naar Parijs
Voor de videoclip reisden we naar Parijs. Een plek met een bijzondere betekenis voor de Roparun, omdat daar in 1992 de allereerste editie finishte.
Daar stonden we, 35 edities later.
Een stad vol beweging, terwijl we een lied opnamen dat juist uitnodigt om heel even stil te staan.
Bij de mensen die in al die jaren onderdeel zijn geworden van de Roparun. De deelnemers en vrijwilligers. De donateurs en sponsoren. De zorgverleners. De mensen langs de route. Maar bovenal de mensen voor wie al die kilometers worden afgelegd.
Violiste Adinda van Delft gaf het nummer met haar viool nog een extra laag. Kwetsbaar en krachtig tegelijk; precies zoals ik het lied voor me hoorde.
Een dankjewel dat je kunt zingen
Muziek kan kanker niet wegnemen.
Een lied kan een moeilijke uitslag niet veranderen en het kan verdriet niet oplossen.
Maar muziek kan soms wel ergens komen waar woorden niet komen.
Het kan een herinnering openen. Een gevoel ruimte geven. Mensen die elkaar niet kennen even hetzelfde laten voelen. Of simpelweg zeggen:
ik zie wat je doet.
ik zie wat dit kost.
ik zie hoeveel liefde hierin zit.
En misschien is dat ook waarom ‘Mag Ik Je Bedanken’ voor mij zo bijzonder is geworden.
Het lied draagt mijn stem, maar het verhaal is van veel meer mensen.
Voor iedereen die de Roparun draagt
Aan iedereen die ooit kilometers heeft gemaakt.
Aan iedereen die 's nachts langs een route stond.
Aan iedereen die een team sponsorde, koffie schonk, een bus bestuurde, een actie organiseerde of simpelweg iemand aanmoedigde om nog één stap verder te gaan.
Aan iedereen die weet hoe het voelt wanneer kanker ineens onderdeel wordt van je leven.
En aan iedereen die zich inzet om juist in die periode licht, comfort en mooie momenten toe te voegen:
mag ik je bedanken?
Voor 35 jaar Roparun.
En vooral voor alles wat al die mensen samen mogelijk hebben gemaakt.
Luister naar ‘Mag Ik Je Bedanken’ en bekijk de videoclip die we voor 35 jaar Roparun in Parijs opnamen.
En als het lied je aan iemand laat denken: deel het vooral met diegene. Soms zijn een paar woorden genoeg.
Roparun 2026: 23 t/m 25 mei
De Roparun vond in 2026 plaats van 23 tot en met 25 mei. Tijdens deze non-stop estafetteloop richting Rotterdam zamelden duizenden deelnemers geld in voor projecten binnen de palliatieve zorg.
Dat mijn lied onderdeel mocht zijn van deze jubileumeditie…
Voor wie zou jij dit lied willen laten horen?
Misschien denk je tijdens het luisteren aan iemand die voor je klaarstond. Iemand die misschien nooit helemaal heeft gehoord hoeveel dat betekende. Als je wilt, kun je het lied naar diegene sturen. Soms zegt muziek precies genoeg.
Luister naar Mag Ik Je Bedanken.
Liefs,
Lisanne Spaander
Misschien vind je dit ook mooi
Het ene verhaal brengt je soms bij het volgende.
