Een zorgcongres staat vaak vol waardevolle kennis. Nieuwe inzichten, cijfers, ontwikkelingen en gesprekken over hoe de zorg beter kan. Maar tussen al die informatie is er ook ruimte nodig voor de mensen om wie het uiteindelijk gaat.

Daarom vind ik een persoonlijk patiëntverhaal op een zorgcongres zo belangrijk. Niet als een ontroerend tussendoortje, maar als een perspectief dat naast de medische kennis mag bestaan.

Wat voegt een ervaringsverhaal toe?

Een patiënt kijkt soms naar andere dingen dan een zorgverlener. Een uitslag kan medisch duidelijk zijn, terwijl de weg naar die uitslag voor de patiënt vol onzekerheid zit. Een behandeling kan volgens plan verlopen, terwijl het leven daarbuiten nauwelijks nog herkenbaar voelt.

Wanneer je op een congres ook dat verhaal hoort, krijgen onderwerpen als communicatie, samenwerking en nazorg een gezicht. Niet iedere patiënt ervaart hetzelfde. Juist daarom is het waardevol om naar verschillende perspectieven te blijven luisteren.

Geef het verhaal een plek in het programma

Een persoonlijke bijdrage werkt het mooist wanneer die verbonden is met het thema van de dag. Gaat het congres over kindzorg, kwaliteit van leven, patiëntgerichte zorg of de tijd na een behandeling? Dan kun je vooraf bespreken welke vragen vanuit het patiëntenperspectief echt iets toevoegen.

Misschien past het verhaal bij de opening, zodat iedereen vanaf het begin weet voor wie het werk wordt gedaan. Misschien juist na een inhoudelijk blok, als uitnodiging om op een andere manier te luisteren. Of als onderdeel van een gesprek met de dagvoorzitter.

Laat na zo'n bijdrage ook even ruimte. Niet ieder verhaal hoeft meteen gevolgd te worden door een volle slide of een nieuw programmaonderdeel.

Mijn verhaal begon niet op een podium

Toen ik zestien was, kreeg ik Ewing-sarcoom, een zeldzame vorm van botkanker. Tijdens mijn eerste chemotherapie schreef ik het lied Vechtersbaas. Muziek werd een manier om te vertellen wat ik moeilijk kon uitleggen.

Later, na de behandelingen, merkte ik hoeveel vragen er ook ná ziekte kunnen blijven. En hoe belangrijk het is dat zorg niet alleen gaat over een diagnose, maar ook over het leven van de mens daarachter. Over die tijd schreef ik mijn boek Vechtersbaas – Kinderkanker, in één klap volwassen.

Die ervaringen neem ik mee wanneer ik met zorgprofessionals spreek. Ik vertegenwoordig niet iedere patiënt; ik vertel wat ik zelf heb meegemaakt en wat ik hoop dat mensen daarvan meenemen.

Wat kan live muziek hierin betekenen?

Soms geeft een lied ruimte aan een onderwerp dat in woorden moeilijk is. Een muzikale bijdrage kan het verhaal ondersteunen, zonder dat het een optreden om het optreden wordt. Het gaat om de betekenis van dat moment.

Ik combineer mijn persoonlijke verhaal met muziek wanneer dat bij de bijeenkomst past. In het verhaal achter Vechtersbaas vertel ik hoe die twee voor mij verbonden raakten.

Drie vragen voor de organisatie

Wat wil je dat bezoekers na afloop begrijpen? Denk verder dan alleen ontroering: welke gedachte of vraag mogen ze meenemen naar hun werk?
Hoe sluit het verhaal aan bij de rest van de dag? Een goede overgang en een betrokken dagvoorzitter maken verschil.
Is er ruimte voor een menselijk gesprek? Niet alles hoeft in een strak format te passen.

Organiseer je een congres of symposium en zoek je iemand die de patiëntenreis van binnenuit kan delen? Op mijn pagina over spreken en zingen op een zorgcongres lees je meer. Je mag me ook vertellen wat jullie organiseren. Ik denk graag met je mee.

Liefs,
Lisanne

VERDER LEZEN