Een persoonlijk verhaal vertellen voor een zaal kan heel bijzonder zijn. Maar ook spannend. Wat deel je wel en niet? Hoe blijf je dicht bij jezelf wanneer er veel mensen luisteren? En hoe zorg je ervoor dat het geen verzameling mooie zinnen wordt, maar echt jouw verhaal?
Ik heb gemerkt hoe belangrijk het is dat een verhaal niet alleen goed klinkt, maar ook klopt voor degene die het vertelt. Je hoeft geen perfecte spreker te worden om iets te kunnen betekenen voor een ander.
Begin niet bij het podium, maar bij je boodschap
Als iemand mij vraagt een persoonlijk verhaal te vertellen, vind ik het fijn om eerst te weten voor wie de bijeenkomst is. Zijn het zorgprofessionals, vrijwilligers, medewerkers of mensen die zelf iets ingrijpends hebben meegemaakt? En waarom is juist dit verhaal voor hen relevant?
Dat betekent niet dat je je verhaal moet aanpassen tot iedereen tevreden is. Het helpt wel om te kiezen welk stukje je wilt laten horen. Niet alles wat je hebt meegemaakt, hoeft in één lezing te passen.
Je mag kwetsbaar zijn zonder alles te vertellen
Een eerlijk verhaal is niet hetzelfde als een verhaal waarin je ieder detail deelt. Soms zit de kracht in één kleine herinnering of een zin die je nog altijd bij je draagt.
Je mag grenzen houden. Bedenk vooraf welke onderwerpen je graag wilt bespreken, welke je liever voor jezelf houdt en wat je nodig hebt als een vraag je onverwacht raakt. Dat maakt je verhaal niet minder persoonlijk. Het helpt je juist om jezelf te blijven.
Stilte is geen fout
Wanneer je iets vertelt dat je raakt, hoeft er niet meteen een nieuwe zin achteraan te komen. Een paar tellen stilte geven jou én het publiek ruimte om het verhaal te laten landen.
Hetzelfde geldt voor emoties. Je hoeft een verhaal niet zo vaak te oefenen dat iedere aarzeling eruit verdwijnt. Een duidelijke opbouw geeft houvast, maar laat ook ruimte voor het moment.
Wat muziek voor mijn verhaal betekende
Toen ik tijdens mijn behandeling voor botkanker het lied Vechtersbaas schreef, wist ik nog niet hoe vaak ik het later met anderen zou delen. Op mijn ziekenhuisbed vond ik in muziek woorden voor wat ik moeilijk kon vertellen. Later mocht ik ermee op podia staan, onder meer in de Ziggo Dome.
Dat heeft mijn manier van spreken beïnvloed. Soms kan ik iets vertellen, en soms laat een lied het verhaal verdergaan. Niet omdat ieder persoonlijk verhaal muziek nodig heeft, maar omdat het voor mij een natuurlijke manier is om woorden en gevoel met elkaar te verbinden.
Een eenvoudige voorbereiding voor jouw verhaal
- Kies één gedachte. Wat hoop je dat iemand onthoudt als het programma allang voorbij is?
- Zoek een concrete herinnering. Een klein beeld kan veel meer vertellen dan een lange uitleg.
- Vertel het eens hardop aan één persoon. Gebruik woorden die je zelf ook in een gewoon gesprek zou zeggen.
- Laat ruimte. Je hoeft niet ieder moment dicht te praten.
Wil je juist ontspannen spreken voor een camera? Daarover schreef ik een apart verhaal met praktische tips.
Wat moet het publiek uiteindelijk meenemen?
Voor mij is een persoonlijk verhaal geslaagd als mensen zich even dichter bij een ander voelen. Misschien herkennen ze iets, misschien begrijpen ze een ervaring beter of kijken ze met meer aandacht naar iemand om hen heen.
Ik deel mijn eigen verhaal en muziek ook tijdens bijeenkomsten als spreker en zangeres. Organiseer je zo'n moment? Vertel me gerust wat jullie willen meegeven.
Liefs,
Lisanne
Misschien vind je dit ook mooi
Het ene verhaal brengt je soms bij het volgende.
