Fotograferen met Humberto Tan: hoe een spontane vraag iets moois in beweging zette

Soms ontstaan de mooiste momenten doordat je gewoon een vraag durft te stellen.

Na mijn optreden bij RTL Late Night vroeg ik Humberto Tan of hij mij wilde helpen met een bijzonder fotografieproject. Een paar weken later stond hij bij ons met zijn camera. Precies op de dag dat ook mijn acht weken oude puppy Binkie thuiskwam.

Wat begon als een spontaan idee, groeide uit tot een bijzondere dag, twee kunstwerken voor het goede doel en een verrassing die ik nooit had zien aankomen.

Mijn verhaal vertellen bij RTL Late Night

Nadat ik tijdens mijn behandeling voor Ewing-sarcoom het lied Vechtersbaas had geschreven, kreeg mijn verhaal steeds meer aandacht. Op een dag kwam de vraag of ik bij Humberto Tan aan tafel wilde aanschuiven in RTL Late Night. Over mijn antwoord hoefde ik natuurlijk niet lang na te denken.

Aan tafel vertelde ik over mijn ziekte en over de rol die muziek daarin speelde. Vechtersbaas hielp mij om gevoelens onder woorden te brengen waarover ik moeilijk kon praten. Door het lied met anderen te delen, merkte ik dat mijn verhaal ook herkenning en kracht kon geven aan mensen die zelf door een moeilijke periode gingen.

Optreden op televisie was spannend, maar bij Humberto voelde ik oprechte interesse. Hij luisterde niet alleen naar wat ik had meegemaakt, maar ook naar wat ik met mijn muziek wilde betekenen. Dat gaf mij na de uitzending de moed om hem een vraag te stellen.

Een spontane vraag aan Humberto

Na de uitzending was er een afterparty. Ik wist dat Humberto naast presentator ook veel liefde voor fotografie had. Zelf vond ik fotograferen eveneens ontzettend leuk.

Ik had een idee: een bijzonder kunstwerk maken en dit inzetten om geld in te zamelen voor onderzoek naar kinderkanker. Daarom stapte ik op Humberto af en vroeg ik of hij mij wilde helpen met fotograferen.

Hij zei meteen ja.

Dat vond ik zo bijzonder. Het was geen uitgebreid voorbereid plan en we hadden nog niet precies bedacht hoe het eindresultaat eruit zou zien. Het begon eenvoudigweg met een gedeelde liefde voor fotografie en de wens om daarmee iets goeds te doen.

Een paar weken later kwam Humberto bij ons langs.

De eerste dag met Binkie

De dag waarop we gingen fotograferen was om nog een reden bijzonder: mijn hondje Binkie kwam diezelfde dag bij ons wonen.

Ik had Binkie leren kennen toen ik puppy’s ging bekijken bij een buurvrouw van mijn tante. Tussen alle hondjes liep een klein wit puppy’tje rond alsof het hele hok van hem was.

‘Die witte is echt een vechtersbaas,’ werd er over hem gezegd. Op dat moment wist ik het meteen: dan wil ik het witte hondje.

Zo kwam Binkie in mijn leven. Acht weken oud, klein, eigenwijs en vanaf de eerste dag mijn nieuwe maatje. Toen Humberto het verhaal achter zijn naam hoorde, vond hij direct dat Binkie onderdeel moest worden van de fotosessie.

Samen achter de camera

Tijdens onze fotografiedag liet Humberto mij zien hoe hij naar licht, compositie en een onderwerp keek. Fotografie is meer dan alleen op het juiste moment op een knop drukken. Je probeert iets vast te leggen wat iemand anders misschien niet direct ziet.

We fotografeerden allebei Binkie. Humberto op zijn manier en ik op de mijne.

Het voelde bijzonder dat juist dit kleine hondje het middelpunt van ons project werd. Binkie was pas net in mijn leven, maar zijn naam vertelde al iets over mijn eigen verhaal.

Een vechtersbaas hoeft niet groot of indrukwekkend te zijn. Soms is het een klein wit puppy’tje dat onbevreesd tussen de andere honden door loopt. En soms is het iemand die midden in een moeilijke periode probeert vast te houden aan hoop.

De foto’s die Humberto en ik van Binkie maakten, werden allebei groot afgedrukt op glas. Zo veranderde onze gezellige fotografiedag uiteindelijk in twee echte kunstwerken.

Kunst inzetten voor het goede doel

De foto’s werden geveild om geld op te halen voor het goede doel. Daarmee kwamen verschillende dingen die belangrijk voor mij zijn samen: creativiteit, verbinding en de inzet voor kinderen met kanker.

Mijn ziekte heeft mij geleerd dat onderzoek en goede zorg niet vanzelfsprekend zijn. Daar zijn mensen, middelen en aandacht voor nodig. Daarom probeer ik mijn muziek en andere creatieve projecten waar mogelijk te gebruiken om iets bij te dragen.

Het mooie is dat zoiets niet altijd hoeft te beginnen met een groot plan. In dit geval begon het met één vraag na een televisie-uitzending. Daarna volgden een ontmoeting, een camera, een puppy en twee foto’s op glas.

Een onverwachte KiKa Award

Tijdens de veiling wachtte mij nog een verrassing. Ik kreeg een KiKa Award voor mijn inzet voor goede doelen en de strijd tegen kinderkanker. Dat had ik totaal niet zien aankomen.

Het voelde bijzonder om op die manier waardering te krijgen. Ik zette mij niet in voor een prijs, maar omdat het onderwerp zo dicht bij mij staat. Ik weet uit eigen ervaring wat kanker met een kind en een gezin doet. Als ik met mijn verhaal, muziek of een creatief project aandacht kan vragen voor onderzoek, doe ik dat met heel mijn hart.

De award kreeg daarom een betekenis die verder ging dan alleen het moment zelf. Hij stond voor alle mensen die samen proberen een verschil te maken.

De kracht van gewoon durven vragen

Wanneer ik terugdenk aan die dag met Humberto en Binkie, moet ik vooral glimlachen. Het was warm, creatief en onverwacht.

Ik kreeg fotografietips van Humberto, verwelkomde mijn nieuwe maatje en mocht ervaren hoe een eenvoudig idee kon uitgroeien tot iets waardevols voor anderen.

Het herinnerde mij bovendien aan iets belangrijks: soms moet je een wens gewoon hardop uitspreken.

Misschien zegt iemand nee. Maar misschien zegt iemand, zoals Humberto die avond, direct ja. En dan kan er zomaar iets ontstaan wat je vooraf nooit helemaal had kunnen bedenken.

Een foto wordt een kunstwerk. Een puppy wordt een vriend voor het leven. En een spontane vraag wordt een herinnering die je altijd bijblijft.

Lees ook mijn blog over het ontstaan van Vechtersbaas.

Neem gerust contact met mij op om samen iets moois in beweging te zetten.