Vechtersbaas: waarom ik een boek schreef over kinderkanker en herstel

Ik lag op een strand in Kroatië toen de gedachte ineens heel helder werd: ik wil een boek schrijven.

Niet omdat ik dacht dat schrijven gemakkelijk zou zijn. Juist niet. Ik wist dat ik daarvoor terug moest naar een periode die ik het liefst achter me wilde laten. Toch voelde ik dat mijn verhaal niet alleen in mijn hoofd mocht blijven bestaan.

Ik wilde opschrijven wat kanker op jonge leeftijd met je doet. Niet alleen tijdens de behandelingen, maar ook daarna. En ik wilde andere patiënten, survivors en hun naasten laten voelen dat zij niet alleen zijn.

Zo ontstond mijn boek Vechtersbaas – Kinderkanker, in één klap volwassen.

In één klap volwassen

Ik was zestien toen ik de diagnose Ewing-sarcoom kreeg, een zeldzame vorm van botkanker. Mijn leven veranderde abrupt. Terwijl leeftijdsgenoten nadachten over school, feestjes en hun toekomst, werd mijn agenda bepaald door onderzoeken, ziekenhuisopnames en behandelingen.

Ik werd gedwongen om na te denken over vragen waar je op die leeftijd helemaal niet mee bezig zou moeten zijn: wat gebeurt er met mijn lichaam? Word ik ooit weer beter? En hoe ziet mijn toekomst eruit als niets meer vanzelfsprekend voelt?

Tijdens mijn ziekte schreef ik het lied Vechtersbaas. Muziek hielp mij om gevoelens te uiten waarvoor ik in gesprekken soms geen woorden kon vinden. Maar na alles wat ik had meegemaakt, merkte ik dat één lied niet genoeg ruimte bood voor het volledige verhaal.

Er was nog zoveel dat ik nooit echt had uitgesproken.

Het zwarte gat na kanker

Tijdens een behandeling leef je van afspraak naar afspraak. Artsen vertellen waar je moet zijn, wat er gaat gebeuren en wanneer je opnieuw wordt onderzocht. Hoe zwaar dat ook is, je hebt een doel: de behandeling doorstaan.

Wanneer die behandelingen stoppen, verwacht de buitenwereld vaak dat je blij bent en je gewone leven weer oppakt. Maar wat is gewoon na kanker?

Ik voelde me alsof de zijwieltjes plotseling van mijn fiets waren gehaald en ik zelf mijn evenwicht moest zien te bewaren. De medische structuur viel weg, maar de angst en onzekerheid verdwenen niet automatisch mee.

Mijn lichaam was veranderd. Mijn vertrouwen had een klap gekregen en ik moest opnieuw ontdekken wie ik was geworden. De wereld ging verder, terwijl ik nog probeerde te begrijpen wat er allemaal was gebeurd.

Dat wordt ook wel het zwarte gat na kanker genoemd. Pas toen ik er zelf middenin zat, ontdekte ik hoeveel andere mensen diezelfde leegte en verwarring ervaren.

Je kunt schoon worden verklaard en toch nog lang niet hersteld zijn.

Teruggaan om verder te kunnen

Voor het schrijven van mijn boek moest ik terug naar herinneringen die ik lange tijd had proberen weg te drukken.

Dat was soms pijnlijk. Ik moest opnieuw kijken naar de angst, de afhankelijkheid, de veranderingen in mijn lichaam en de momenten waarop ik niet wist of alles goed zou komen. Ook mijn ouders en broertje kregen het verhaal te lezen. Voor hen was dat heftig, maar ze wilden niets veranderen.

Het was mijn verhaal en dat respecteerden ze.

Juist door alles op te schrijven, ontstond er langzaam meer ruimte in mijn hoofd. Ervaringen die jarenlang als losse beelden en gevoelens door elkaar liepen, kregen een plek op papier.

Ik kon het verleden niet veranderen, maar ik kon er wel eerlijk naar kijken.

Schrijven werd daardoor meer dan het maken van een boek. Het werd een onderdeel van mijn verwerking. Toen het verhaal eenmaal op papier stond, hoefde ik het niet meer voortdurend in mijn hoofd vast te houden. Ik mocht het een beetje loslaten.

Niet alleen een boek over ziek zijn

Vechtersbaas gaat natuurlijk over kinderkanker, behandelingen en herstel. Maar het is geen boek dat alleen over ziekte gaat.

Het gaat ook over familie, dromen, muziek en de zoektocht naar wat werkelijk waardevol is. Over de angst dat kanker terugkomt en het besef dat niemand volledige controle over de toekomst heeft.

Het enige moment waarin ik werkelijk kon leven, was het nu.

Dat inzicht werd een belangrijke boodschap in mijn boek. Niet als eenvoudige oproep om altijd positief te zijn, want zo werkt het leven niet. Verdriet en angst mogen er zijn. Verwerken begint juist wanneer je durft te kijken naar wat pijn doet.

Maar te midden van alles wat moeilijk is, mogen er ook dromen blijven bestaan.

Muziek tussen de woorden

Muziek loopt als een rode draad door mijn boek en mijn leven. Tijdens mijn behandelingen gaf muziek mij houvast. Door te schrijven en te zingen kon ik emoties losmaken die anders opgesloten bleven zitten.

Het lied Vechtersbaas groeide uit tot mijn levensmotto en bracht mij op bijzondere plekken, waaronder de Ziggo Dome en het podium tijdens de opening van het Prinses Máxima Centrum.

Muziek kan naast je zitten wanneer je bang bent. Ze kan je helpen huilen, troosten of even meenemen naar een andere wereld. Voor mij werd muziek een manier om mijn verhaal te dragen en later ook met anderen te delen.

Daarom is Vechtersbaas een hoopvol boek over pieken en dalen, gedragen door muziek.

Van droom naar een echt boek

Samen met HarperCollins werd mijn wens werkelijkheid. Met steun van Stichting Roparun verscheen Vechtersbaas – Kinderkanker, in één klap volwassen op 20 oktober 2020.

Het moment waarop ik het boek voor het eerst in mijn handen hield, was heel bijzonder. Daar lag mijn verhaal. Niet alleen de ziekte, maar ook mijn angsten, inzichten, dromen en herstel. Open en kwetsbaar, voor iedereen om te lezen.

Tegelijkertijd voelde het bevrijdend. Wat jarenlang alleen van mij en mijn gezin was geweest, kon nu misschien houvast bieden aan iemand anders.

Voor iedereen die zich alleen voelt

Ik schreef Vechtersbaas voor mensen die zelf kanker hebben of hebben gehad, maar ook voor ouders, broers, zussen, vrienden en zorgverleners.

Voor iedereen die wil begrijpen dat herstel niet begint en eindigt bij een goede scan. En voor mensen die door een andere ingrijpende gebeurtenis opnieuw hun plek in het leven proberen te vinden.

Je hoeft niet precies hetzelfde te hebben meegemaakt om jezelf in een gevoel te herkennen.

Als mijn verhaal één lezer het gevoel geeft dat diegene niet alleen is, heeft het boek voor mij betekenis gekregen.

Want een vechtersbaas is niet iemand die altijd sterk is. Het is iemand die durft te voelen, hulp toelaat en stap voor stap een weg probeert te vinden door alles wat het leven brengt.

Mijn boek schrijven hielp mij om terug te kijken, te verwerken en uiteindelijk met meer ruimte verder te gaan. Misschien kan het jou helpen om hetzelfde te doen.

Stuur mij een bericht via de contactpagina voor een persoonlijk gesigneerd exemplaar of om de mogelijkheden te bespreken.

Lees ook het verhaal achter het lied Vechtersbaas.

Bestel het boek voor een persoonlijk exemplaar.

Luister het boek via de Online Bibliotheek.

Vraag een gesigneerd exemplaar aan.