Lisannes droom kwam uit: zingen met Marco Borsato in een uitverkochte Ziggo Dome

Sommige momenten zijn zo bijzonder dat je ze nooit meer vergeet. Voor mij was optreden tijdens Symphonica in Rosso in de Ziggo Dome zo’n moment. Op 3 maart 2016 mocht ik mijn zelfgeschreven lied Vechtersbaas zingen tijdens de allerlaatste voorstelling van de concertreeks van Marco Borsato.

Voor 17.500 mensen. Zelfs nu ik dit opschrijf, voelt het nog een beetje onwerkelijk.

Een lied dat ontstond in het ziekenhuis

Vechtersbaas ontstond in een periode waarin mijn leven volledig op zijn kop stond. Op zestienjarige leeftijd kreeg ik de diagnose Ewing-sarcoom, een zeldzame vorm van botkanker. Tijdens mijn behandelingen werd muziek mijn houvast. Het hielp me om gevoelens onder woorden te brengen waarvoor ik in gewone gesprekken soms geen woorden kon vinden.

Terwijl ik in het ziekenhuis op mijn gitaar speelde, ontstonden de eerste regels van Vechtersbaas. Ik schreef het lied vanuit mijn eigen strijd, maar ook voor de andere kinderen die ik in het ziekenhuis ontmoette. Ik wilde hun kracht geven en laten voelen: je bent niet alleen.

Wat begon als een klein en persoonlijk lied, groeide langzaam uit tot iets veel groters.

Mijn ontmoeting met Marco

In januari 2015 ontmoette ik Marco Borsato voor het eerst. Zijn muziek betekende veel voor mij, omdat zijn liedjes een verhaal vertellen en mensen kracht kunnen geven. Dat was precies wat ik zelf ook met mijn muziek wilde bereiken.

Marco werd geraakt door mijn verhaal en door Vechtersbaas. Hij nodigde mij uit om samen met mijn moeder, mijn broertje en een vriendin naar zijn show in de Ziggo Dome te komen kijken. Alleen dat was al ontzettend bijzonder.

Maar voordat de voorstelling begon, wachtte mij een verrassing die ik nooit had durven dromen. Marco vroeg of ik tijdens de allerlaatste voorstelling van Symphonica in Rosso mijn eigen lied Vechtersbaas wilde zingen. Niet ergens achter de schermen of voor een klein gezelschap, maar midden in een uitverkochte Ziggo Dome.

Van een ziekenhuiskamer naar een immens podium

In de periode voorafgaand aan het optreden voelde ik natuurlijk spanning. De Ziggo Dome is gigantisch en ineens zouden duizenden mensen luisteren naar het lied dat ik in een kwetsbare periode van mijn leven had geschreven. Toch voelde ik vooral dankbaarheid.

Toen ik eenmaal op het podium stond en begon te zingen, verdween de enorme zaal voor mijn gevoel naar de achtergrond. Ik probeerde niet bezig te zijn met alle mensen, de lampen of de omvang van het moment. Ik keerde terug naar de betekenis waarmee het lied ooit begon: naar dat meisje in het ziekenhuis, met haar gitaar en haar droom om andere mensen kracht te geven.

Het kleine lied uit mijn ziekenhuiskamer klonk ineens door een van de grootste concertzalen van Nederland. Duizenden mensen waren stil en luisterden naar mijn verhaal. De kwetsbaarheid van het lied en de grootsheid van het podium kwamen daar samen.

Een moment dat alles veranderde

Het optreden duurde maar een paar minuten, maar de betekenis ervan draag ik nog altijd met me mee. Het liet mij zien hoe ver een persoonlijk verhaal kan reiken wanneer je het durft te delen.

Vechtersbaas was niet langer alleen mijn lied. Het werd ook een lied voor iedereen die door een moeilijke periode gaat. Voor mensen die ziek zijn, bang zijn of even niet meer weten waar ze hun kracht vandaan moeten halen.

Mijn muzikale reis was toen al volop in beweging. Via het televisieprogramma Puur Geluk mocht ik Vechtersbaas in een echte studio opnemen, samen met live muzikanten. Die bijzondere studio-opnames leidden uiteindelijk tot een platencontract bij Cornelis Music.

Mijn optreden in de Ziggo Dome werd vervolgens een onvergetelijk nieuw hoofdstuk in dat verhaal. Het bevestigde voor mij opnieuw dat muziek werkelijk iets bij mensen kan losmaken. Een lied kan troosten, verbinden en iemand precies op het juiste moment nieuwe moed geven.

Meer dan een muzikaal hoogtepunt

Mijn avond in de Ziggo Dome was natuurlijk een absoluut muzikaal hoogtepunt. Maar wanneer ik erop terugkijk, denk ik niet alleen aan het grote podium of het aantal mensen in de zaal. Ik denk vooral aan de weg ernaartoe.

Aan de behandelingen. Aan de onzekerheid. Aan het schrijven in het ziekenhuis. Aan de studio-opnames. Aan alle mensen die naast mij stonden. En aan het meisje dat, ondanks alles, bleef dromen.

Daarom betekent dit optreden zoveel voor mij. Het herinnert me eraan dat iets moois kan ontstaan in een ontzettend moeilijke periode. Dat kwetsbaarheid ook kracht kan zijn. En dat je nooit precies weet waar een klein lied, een droom of een sprankje hoop je uiteindelijk zal brengen.

Die avond stond ik daar niet alleen als zangeres. Ik stond er als overlever, als verhalenverteller en als vechtersbaas. En dat gevoel zal ik nooit vergeten.

Wil je het bijzondere optreden terugzien? Bekijk dan Vechtersbaas tijdens Symphonica in Rosso

Neem gerust contact met mij op voor meer informatie of een persoonlijk gesprek.